თავდაცვის მინისტრი, თინა ხიდაშელი, "მთელ კვირასთან" საუბრისას ამბობს, რომ "საქართველო დღეს არის ყველაზე უფრო კარგი, რაც კი ის ოდესმე ყოფილა ამ ოცი წლის განმავლობაში" და "საქართველოს ხელისუფლება მის პარტნიორებთან კონსულტაციის გარეშე არცერთ ნაბიჯს არ დგამს".

რა აძლევს მას ამის თქმის საფუძველს, როგორია ქვეყნის პოლიტიკა და განსაკუთრებით უსაფრთხოების თვალსაზრისით - ამ საკითხებთან დაკავშირებით "მთელი კვირა" თინა ხიდაშელს ესაუბრა.

"მთელი კვირა": ნატოს გენმდივნის ვიზიტსა და საწვრთნელი ცენტრის გახსნას რუსეთის დაუყოვნებლივი მუქარა მოჰყვა. რას ნიშნავს ეს დღევანდელი ხელისუფლებისთვის? ვგულისხმობ ნატოსთან ურთიერთობასაც და რუსეთის მუქარასაც.

თინა ხიდაშელი: ასეთი ტიპის ვიზიტები საქართველოსთვის ყოველთვის ძალიან მნიშვნელოვანია და ცხადია, ამ ვიზიტსაც ძალიან დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა. ეს დამატებითი მიზეზია, რომ ყურადღების ცენტრში ვიყოთ, ხაზი გავუსვათ ჩვენს მნიშვნელობას, იმ წვლილს, რომელიც შეგვაქვს ნატოს ძალების მხარდაჭერის მისიაში ამ კონკრეტულ ვითარებაში. ეს არის პარტნიორობის მაგალითი და ასევე იმის დასტური, რომ ქვეყანას განვითარების სტაბილური მომავალი აქვს და ქვეყანა წინ იყურება. ქვეყანაში, სადაც ურთიერთობის პერსპექტივას ვერ ხედავენ, ცხადია, ასეთი დონის ვიზიტები არ ხორციელდება.

თავად საწვრთნელ ცენტრს რაც შეეხება, ამაზე ბევრი ითქვა და ახლა ორიგინალურს ვერაფერს ვიტყვი, მარტო ჩემი მოსაზრება კი არ არის, ეს გამყარებულია ნატოს არსებობის ისტორიით, რომ ნატოს მოაქვს მხოლოდ მშვიდობის ძალა. ყველგან, სადაც მივიდა ნატო, სადაც შევიდა ნატო, სადაც გაფართოვდა ნატო, მშვიდობა დამკვიდრდა. ნატოს წევრები იქცნენ არა უბრალოდ მშვიდობიანი ცხოვრების წესის მატარებელ ქვეყნებად, არამედ მშვიდობის კვალობაზე განვითარების და პროგრესის მატარებელ ქვეყნებად.

ამიტომ საუბარი იმაზე, რომ ქვეყანაში ნატოსთან ერთად რაღაც კეთდება და ეს ვინმესთვის პოტენციურად მაინც საფრთხის მატარებელია, ეს უბრალოდ ღრმად არასერიოზულია.

ასეთი ცენტრები ემსახურება ძალიან მარტივ მიზეზებს, პირველ რიგში იმას, რომ იმ ქვეყნის შეიარაღებული ძალების განვითარებას და თავდაცვისუნარიანობას დაეხმარონ, სადაც იხსნება ასეთი ცენტრები და მეორე, შერჩევა ყოველთვის ხდება იმ პრინციპითაც, რომ რეგიონალური ფუნქციის და მასშტაბის მატარებელი გახდეს. სიახლე და სიურპრიზი არ არის ის, რომ საქართველო წლების განმავლობაში ამ მხრივ ასეთ რეგიონალურ ცენტრად ბევრი სხვა ამბებისთვისაც განხილულა.

"მ.კ.": ნატოს წევრობასთან დაკავშირებით საკმაოდ მნიშვნელოვანი განცხადებები გაკეთდა. ამ განცხადებების უკან არის რაიმე კონკრეტული დაპირება ან სხვა სახის მოლოდინი, რომ საქართველო მორიგ სამიტზე ნატოს წევრი გახდება?

თ.ხ.: ამაზე საუბარი დღეს ადრეა. წინ ერთი წელია. ევროპის შუაგულში ომია და, სამწუხაროდ, არა გვაქვს არანაირი საშუალება ვიფიქროთ, რომ ეს ომი ხვალ დილით დასრულდება. შესაბამისად, ყველაზე ნეიტრალური სიტყვა რომ გამოვიყენოთ, არის მოვლენების დინამიური განვითარების მოლოდინი.

ჩვენ ყველას ჩვენ ჩვენი ამოცანები გვაქვს. ჩემი ამოცანა ძალიან მარტივია - მე საქართველოს თავდაცვის მინისტრი ვარ და ეს იმას ნიშნავს, რომ ჩემი პრიორიტეტი ჩვენი თავდაცვისუნარიანობის გამტკიცება და ჩვენი ქვეყნის ინტერესებია, ამ კონკრეტულ შემთხვევაში ჩვენი ქვეყნის უსაფრთხოების ინტერესებია. შესაბამისად, ბოლომდე უნდა ვიბრძოლოთ იმისთვის, რომ ეს თავდაცვისუნარიანობა და უსაფრთხოების ინტერესები სრულად იყოს გატარებული და მაქსიმალურად უზრუნველყოფილი.

ამის მოსახერხებლად რომელ ჭკვიან თავში რა აზრი გაჩნდება და ბოლოში რაზე შევთანხმდებით, ეს რა თქმა უნდა, სწორედ ამ ერთწლიანი დიალოგის და მოლაპარაკებების შედეგი იქნება. მაგრამ, ჩემი მოლოდინი ნამდვილად არის ის, რომ ვარშავის სამიტის შემდეგ საქართველო უფრო ძლიერი უნდა გამოვიდეს უსაფრთხოების და თავდაცვისუნარიანობის ამაღლების კუთხით, ვიდრე ეს არის დღეს.

"მ.კ.": მხარდამჭერი განცხადებები პერიოდულობით აქტიურდება, მერე თითქოს ისეთი აქტიური აღარ არის. ახლა ეს აქტიურობა რამ განაპირობა? არის მოსაზრება, რომ ეს რუსეთის აგრესიამ განაპირობა, მეორე მოსაზრებით - თავად ევროკავშირის შიგნით მიმდინარე პროცესებმა. თქვენ რას უკავშირებთ?

თ.ხ.: ასეთ საკითხებს ამ ტიპის ახსნა არ აქვს. ვინმემ რომ დაიჩემოს, რომ ზუსტად იცის, ყველა პოლიტიკოსის თავში რა ხდება ან სამუშაო ოთახებში რა დისკუსიები მიმდინარეობს, ან რისი შედეგია ის განცხადებები, რომლებიც გვესმის, ძალიან არადამაჯერებელი იქნება.

ეს რა თქმა უნდა, არის ფაქტორების ერთობლიობა. რუსეთის გააქტიურება უკრაინაში, ყოველდღიური დაძაბულობის მატება და ა.შ., რა თქმა უნდა, ამ ყველაფერში ძალიან მნიშვნელოვან როლს თამაშობს და თამაშობს იმ თვალსაზრისითაც, რომ მათი რიცხვი, ვისაც იმედი აქვს, რომ რუსეთის სახით შეიძლება საყრდენი პარტნიორი ჰყავდეთ, მცირდება სწორედ ამის გამო და ამ ფონზე. უფრო მეტად იზრდება იმ ადამიანების რაოდენობა, რომლებიც უკვე არა მხოლოდ შეშფოთებულები და შეწუხებულები არიან კრემლის პოლიტიკით, არამედ აქტიურად და ქმედითად ფიქრობენ კონკრეტულ ღონისძიებებზე, მოქმედებებზე, როგორ გააჩერონ რუსეთი.

ტერმინი "გავაჩეროთ რუსეთი" სულ უფრო მეტა მკვიდრდება საერთაშორისო პოლიტიკურ დისკურსში, თუნდაც 6 თვის წინ კი ასე არ იყო. ტერმინი "რუსეთი არის ეგზისტენციალური საფრთხე" სულ უფრო ხშირად და ხშირად გვესმის დასავლელი პოლიტიკოსებისგან და ამ პოლიტიკოსების წრე იზრდება. ეს აღარ არის მხოლოდ პოლონეთი, ბალტიისპირეთი ან იმ ქვეყნებით შემოფარგლული, სადაც რუსული აგრესია გუშინ იყო და ახსოვს იმ თაობას, რომელიც ცოცხალია. ეს გასცდა ამ წრეს და ესეც, რა თქმა უნდა, ფაქტორია.

არანაკლებ მნიშვნელოვანია ისიც, რომ საქართველო სულ უფრო და უფრო მტკიცედ ადასტურებს, რომ იმ ოჯახის წევრობის ღირსია, საითაც მივისწრაფვით. როგორი აგრესიულიც არ უნდა იყოს მოწინააღმდეგე, თუ საშინაო დავალებებს არ ასრულებ და არ აძლევ შანსს პარტნიორობის, არავინ კარს არ გაგიღებს, განსაკუთრებით ამ ძალიან მძიმე ვითარებაში, რომელშიც დღეს ევროპა აღმოჩნდა.

ამიტომ ის, თუ საქართველო დღეს რას აკეთებს, როგორ იქცევა, როგორი პარტნიორი და როგორი დასაყრდენია, ძალიან მნიშვნელოვანი, გასათვალისწინებელი და ანგარიშგასაწევი ფაქტორია.

"მ.კ.": როგორი პარტნიორია საქართველო?

თ.ხ.: რა თქმა უნდა, ჩვენ დღეს იდეალური ქვეყანა არ ვართ. ჩვენ შვეიცარია არ ვართ, მაგრამ საქართველო დღეს არის ყველაზე უფრო კარგი, რაც კი ის ოდესმე ყოფილა ამ ოცი წლის განმავლობაში.

"მ.კ.": ვალდებულებების შესრულების თვალსაზრისით ამბობთ?

თ.ხ.: არა მხოლოდ. ჩვენ ყველა ვალდებულება ფურცელზე არ გვიწერია და სანდოობა ამ ვალდებულებებით არ განისაზღვრება. საქართველო გახდა სანდო პარტნიორი. საქართველოზე დაყრდნობა შეიძლება და ეს ყველაზე კარგად ფრანგულ მხარესთან ხელშეკრულების ხელმოწერაში გამოიხატა, როდესაც გაგვიხსნეს ის კარი, რომელიც შვიდი წელი ჩაკეტილი იყო.

"მ.კ.": როდესაც სანდოობაზე საუბრობთ, ხელისუფლების მხრიდან გაკეთებული განცხადებები, იგივე პრემიერ-მინისტრის ერთ-ერთი ბოლო განცხადება, სადაც თქვა, რომ რუსეთისთვის სანქციების გაგრძელებას მხარს არ უჭერს, ეს განცხადებები აღიქმება როგორც სანდო პარტნიორის განცხადებები?

თ.ხ.: რა თქმა უნდა. ეს ერთ-ერთი კომპონენტია მთელი ამ ისტორიის და ამ სურათის, რადგან დღეს არავის არ სჭირდება მეორე ფრონტი კავკასიაში და ეს ყველას ძალიან კარგად ესმის.

ჩვენ ბევრჯერ გვითქვამს და კიდევ ერთხელ გავიმეორებ, რომ საქართველოს ხელისუფლება მის პარტნიორებთან კონსულტაციის გარეშე არცერთ ნაბიჯს არ დგამს.

"მ.კ.": ანუ, საქართველომ რუსეთისთვის სანქციების გაგრძელებას მხარი რომ დაუჭიროს, ეს იმას ნიშნავს, რომ კავკასიაში მეორე ფრონტი იხსნება?

თ.ხ.: შესაძლოა, არ ვიცით. საქართველოს ამოცანა დღეს არის ის, რომ ომის გარეშე, ფიზიკური კონფრონტაციის გარეშე მოახერხოს ურთიერთობა. მართალია, ადამიანებს დღესაც იტაცებენ და პროვოკაციებზე მოდიან, მაგრამ ეს არ არის ფიზიკური დაპირისპირება და ფართომასშტაბიანი ომი.

საქართველოს ამოცანა არის ის, რომ იმ დღემდე, როდესაც ჩვენ ამ ქოლგის ქვეშ ვიქნებით, მშვიდობით, ომის და ფიზიკური კონფრონტაციის გარეშე მივიდეთ. ეს არის ჩვენი ამოცანა და ნებისმიერი მცირე თუ ფართომასშტაბიანი ომი საქართველოში ნიშნავს ქვეყნის კიდევ მრავალი წლით დამუხრუჭებას, იმას, რაც 2008-ში მოხდა.

სინამდვილეში, 2008 წლის ომის მთავარი შედეგი, რასაც რუსეთმა მიაღწია, იყო ის, რომ ჩვენ, საერთაშორისო თვალსაზრისით ძალიან აღმავალ გზაზე მყოფი ქვეყანა, რომელსაც ნატოსთან დაახლოების ძალიან რეალური პერსპექტივა უჩანდა, გაგვაჩერა.

დღესაც ამ მიჯნაზე ვდგავართ. დღესაც, როგორც ევროკავშირთან, ასევე ნატოსთან, თვისობრივად ახალი ტიპის ურთიერთობებზე გადასვლის რეალური პერსპექტივა გვაქვს. "დისიეფტიაი" ხელმოწერილია, უვიზო მიმოსვლა კართან დგას და ერთ წელში ნატოს სამიტი - ეს არის ის სამი თარიღი, რომლის გამოც შესაძლოა, რუსეთმა ჩვენი პროვოცირება სცადოს. ამიტომ არის ასეთი გააქტიურებული.

"მ.კ.": ომის დაწყებას გულისხმობთ?

თ.ხ.: რა თქმა უნდა.

"მ.კ.": ომის დაწყების საფრთხე რეალურად მუშავდება?

თ.ხ.: ამას ჩვენ არ ვამუშავებთ იმიტომ, რომ ჩვენი ამოცანა არის ეს არ დავუშვათ.

."მ.კ.": ვგულისხმობ იმას, თუ რამდენად განიხილება ომის შესაძლო დაწყების საფრთხე და საპასუხო ქმედებების, ან თუნდაც პრევენციული ღონისძიებების სტრატეგია თუ მუშავდება...

თ.ხ.: ჩვენი საპასუხო ქმედებები ის არის, რომ არ დავუშვათ არც მცირემასშტაბიანი და არც ფართომასშტაბიანი აგრესია და ომი საქართველოში. მთავარი ამოცანა ჩემი, როგორც თავდაცვის მინისტრის, ასევე ხელისუფლების ნებისმიერი წარმომადგენლის, ამაში მდგომარეობს. ამიტომ ჩვენი ნებისმიერი საპასუხო ნაბიჯი არის სისტემური და ხაზგგასმულად პროვოკაციის თავიდან ამცილებელი.

"მ.კ.": რუსეთისთვის სანქციების გაგრძელებაზე მხარდაჭერა ომის მიჯნად განიხილება?

თ.ხ.: სანქციებზე მიერთება შეიძლება გახდეს თუ არა ეს მიჯნა, არ ვიცი. მაგრამ თუ არის ამის თეორიული ალბათობა, ეს არ უნდა გავაკეთოთ და ამისთვის გვაქვს მუდმივი კონსულტაციები ჩვენს პარტნიორებთან.

"მ.კ.": ზღვარი სად გადის?

თ.ხ.: ამ კითხვაზე თავდაცვის მინისტრები არ პასუხობენ, იმიტომ, რომ, როდესაც ზღვარი აღარ არის, მერე თავდაცვის მინისტრები მოქმედებენ.

"მ.კ.": დღევანდელი გადასახედიდან, უკვე როგორც თავდაცვის მინისტრი და არა ოპოზიციონერი პოლიტიკოსი, რას ფიქრობთ, აგვისტოს ომის დროს იყო თუ არა ეს ზღვარი?

თ.ხ.: არ ვიცი. ეს ჩემთვის ძალიან რთულია. მე შემიძლია ვილაპარაკო როგორც პოლიტოლოგმა, პოლიტიკოსმა, მაგრამ როგორც მინისტრი მე ამ კითხვას პასუხს ვერ გავცემ. ნებისმიერი ჩემი პასუხი იქნება სპეკულაცია იმიტომ, რომ ეს იქნება ამ კაბინეტიდან დღეს, 7 წლის თავზე, ჩემი თვალით დანახული ომი და ამას ვერ ექნება ჭეშმარიტების პრეტენზია. მიუხედავად იმისა, რომ ყველა საიდუმლო დოკუმენტი, რაც მაშინ იქმნებოდა, ახლა ჩემთვის ხელმისაწვდომია, ის მაინც არ ქმნის სრულ სურათს.

"მ.კ.": 2008 წლამდე, როდესაც საჰაერო სივრცის დარღვევა ან სხვა პროვოკაცია ხდებოდა, პირადად თქვენ ხელისუფლებას იმაში ადანაშაულებდით, რომ ამ ქმედებას სათანადო პასუხს არ სცემდა. ახლაც ასე ფიქრობთ და არ თვლით, რომ მაშინ საპასუხო რეაქცია ასევე ომს გამოიწვევდა? ან დღეს რომ ხდება საჰაერო სივრცის დარღვევა, რატომ არ სცემთ სათანადო პასუხს?

თ.ხ.: დიახ, ახლაც ასე ვფიქრობ, მაგრამ ამის შედარება არასწორია, რადგან ეს არის ორი თავისი არსით განსხვავებული ხელისუფლება. ის იყო ხელისუფლება, რომელიც მუდმივად ამის რიტორიკაზე იყო ორიენტირებული, მუდმივად გულში მჯიღის ცემაზე იყო აწყობილი და რომელიც მუდმივად ამბობდა, რომ ჯარს სისხლი სწყურია. როდესაც ასეთი რიტორიკა გაქვს, ასეთ მოლოდინს აჩენ საზოგადოებაში, შემდეგ საზოგადოებისგანაც შესაბამისი რეაქცია გაქვს ყველაფერზე, რაც ხდება.

ჩვენი ხელისუფლება პრინციპულად განსხვავებული ხელისუფლებაა. ამიტომ კითხვაზე, რომ მაშინ ასე ვიქცეოდით და დღეს როგორ უნდა ვიქცეოდეთ, ამაზე პასუხი არის ის, რაც არის ჩვენი ხელისუფლების ბუნება და გაცხადებული მიზანი.

ჩვენ რაიმე საიდუმლოს ხომ არ ვაკეთებთ? ჩვენი ხელისუფლებაში მოსვლის პირველივე დღიდან ვთქვით, რომ 2012 წლის 1-ლი ოქტომბრის არჩევნებით მოსული ხელისუფლება "სტრატეგიული თავშეკავების" პოლიტიკას ახორციელებს. ამიტომ, როდესაც ასეთი არსობრივად განსხვავებული ხელისუფლების პოლიტიკაზე ვსაუბრობთ, მოლოდინებიც განსხვავებულია.

"მ.კ.": საქართველოს ხელისუფლების ამ სტრატეგიას აქვს შედეგი? თავი რომ დავანებოთ ეკონომიკას და ჰუმანიტარულ საკითხებს, შეიცვალა რუსეთის დამოკიდებულება უსაფრთხოების თვალსაზრისით?

თ.ხ.: ჩვენ ამას ვერ დავთვლით. ფაქტია, რომ საქართველოს ტერიტორიის 20% ისევ ოკუპირებულია ისევე, როგორც 2008 წლის აგვისტოში გაფორმდა. აგრესია სახეზეა პრაქტიკულად ყოველდღიურად, გამოიხატება ერთეულ შემთხვევებში, მაგრამ სახეზეა ყოველდღიურად. რა თქმა უნდა, ძალიან ცუდია და მოქმედებს ყველაფერზე, მაგრამ ეს არ არის ტრაგედია და ჩვენ არ უნდა დავუშვათ სახელმწიფოებრივი მასშტაბის ტრაგედია, რომელიც, კიდევ ერთხელ ვამბობ, რამდენიმე წლით კიდევ ერთხელ გააჩერებს ჩვენს ქვეყანას ისევე, როგორც ამ 7 წლის განმავლობაში იყო გაჩერებული.

"მ.კ.": ხელისუფლებას მოლოდინი მაინც თუ აქვს, რომ ამ პოლიტიკით რუსეთის დამოკიდებულება შეიცვლება?

თ.ხ.: არა. ჩვენმა პოლიტიკამ იმის მოლოდინი გააჩინა, რომ შეიძლება, საერთაშორისო თანამეგობრობა რადიკალურად შემოვაბრუნოთ. ჩვენ მარტოები ვერ მოვახდენთ გავლენას რუსეთის პოლიტიკაზე და ამიტომ გვინდა ქოლგის ქვეშ ყოფნა და ამიტომ ვართ ჩართული ფართომასშტაბიანი ინტეგრაციის პროცესზე და ეს არის რუსეთის პოლიტიკაზე პასუხი.

"მ.კ.": თუმცა, თქვენი ოპონენტების მთავარი საყვედური ის არის, რომ საქართველომ სწორედ ეს მხარდაჭერა დაკარგა.

თ.ხ.: უკაცრავად ჟარგონისთვის, მაგრამ შარზე როდესაც ხარ, ყველაფრის საფუძველი არსებობს. მე არ ვაპირებ ამ ბრალდებაზე რაიმე სერიოზული პასუხის გაცემას, რადგან მაშინვე თავის მართლების პოზიციაში უნდა ჩავდგე.

ნებისმიერ ნეიტრალურ ადამიანს, გულშემატკივარს, არაგულშემატკივარს, ვისაც ეს კითხვა აქვს და აინტერესებს როგორია დღევანდელი სახელმწიფოს საგარეო პოლიტიკური კურსი და ორიენტირი, მხოლოდ ის შემიძლია ვუთხრა, რომ ჩემი გასული კვირის ამერიკაში გამოსვლების ტექსტები მოისმინოს. მე სხვა მეტს ვერაფერს ვიტყვი.

ჩემი ამოცანა არ არის ახირებული ადამიანების გადარწმუნება. ჩემი ამოცანაა ველაპარაკოთ ამომრჩეველს და დავარწმუნოთ იმაში, რომ საქართველოს ხელისუფლება ყველაფერს აკეთებს, შესაძლებელსაც და შეუძლებელსაც, რადგან ამ სავარძლიდან ძალიან ძნელია ამ ტონით იმის ყურება, რაც ე.წ. ადმინისტრაციულ საზღვართან ხდება, მაგრამ იმიტომ გქვია პოლიტიკოსი, რომ ხანდახან შეუძლებელიც უნდა მოითმინო.

"მ.კ.": ვაშინგტონში გამართულ შეხვედრებზე პირად საუბრებში მაინც რა პრობლემები დაასახელეს, რაც საქართველოში არსებობს?

თ.ხ.: მე სრული პასუხისმგებლობით შემიძლია გითხრათ, რომ არცერთ შეხვედრაზე არცერთი სიტყვა არ თქმულა არაფერზე, რაც სუბიექტური მიზეზებით შექმნილ პრობლემებს შეეხებოდა.

"მ.კ.": ობიექტურზე?

თ.ხ.: აქეთკენ მივდივარ. ამით იმიტომ დავიწყე, რომ წლების განმავლობაში სპეკულაციის საგანი იყო.

რაც შეეხება ობიექტურ მიზეზებს, რა თქმა უნდა, ჩვენი ყველა პარტნიორი გველაპარაკება ეკონომიკაზე, რა სჯობს უკეთესად გაკეთდეს. თუმცა, სათქმელი ჩვენც ბევრი გვაქვს და მათ შორის ეს არის საინვესტიციო აქტიურობა, რომელსაც, ბუნებრივია, ჩვენც ვითხოვთ ჩვენი პარტნიორებისგან.

ქვეყნის დახმარება არ არის მხოლოდ, ვთქვათ, სამხედრო სწავლებაში დახმარება ან ბიუროკრატიის მომზადებისთვის ტრენინგები, ქვეყნის დახმარების ერთ-ერთი ყველაზე ეფექტიანი გზა არის, რა თქმა უნდა, არის საინვესტიციო მდგომარეობის გაუმჯობესება და გარედან პირდაპირი უცხოური ინვესტიციების მომრავლება ქვეყანაში. სწორედ ჩვენი წარმატების ნიშანია ის, რომ ასეთი კარგი საინვესტიციო მდგომარეობა არასოდეს არ ყოფილა. ეს არის რიცხვები და ამას ვერავინ უარყოფს.

"მ.კ.": მაგრამ ეს ადამიანების მდგომარეობაზე არ აისახება და მაშინ წარმატება რითი ითვლება?

თ.ხ.: ამას ბევრი მიზეზი აქვს, მაგრამ ამას ჩემი კოლეგები, ვინც ფინანსები და ეკონომიკა იცის, უკეთესად ახსნიან. მაგრამ ვიტყვი, რომ მე თუ ფულს ძალით გახარჯინებთ, ცხადია, ეკონომიკა იზრდება, მაგრამ ეს არის ძალით გაკეთებული და ჩვენს ხელისუფლებას ორი არჩევანი ჰქონდა - ან ასე უნდა გაეგრძელებინა, ან ასე არ გაეკეთებინა და ჩვენ ეს მეორე ავირჩიეთ, რადგან ვფიქრობთ, რომ ეს ქვეყნის განვითარებისთვის უფრო მნიშვნელოვანი და მყარი დასაყრდენია მიუხედავად ამ ეტაპზე შექმნილი პრობლემებისა და მეც გავიმეორებ იმ ფრაზას, რომ ბიზნესი აუცილებლად გადაწყვეტს მუთაქებიდან ფული ამოიღოს.

"მ.კ.": საფრანგეთთან ხელშეკრულება ახსენეთ, რომელიც თითქმის ერთი წლის განმავლობაში დავის საგანი იყო. რა ხდებოდა?

თ.ხ.: არაფერი არ ხდებოდა. ეს იყო ჯანსაღი პროცესი, რომლის პოლიტიზირებაც მოხდა, სამწუხაროდ.

"მ.კ.": ალასანია იყო მართალი თუ ჯანელიძე?

თ.ხ.: მართალი არის ის, რომ დღეს ხელშეკრულება არის ხელმოწერილი. საქართველოში ხელისუფლება არ შეცვლილა და შესაბამისად, ყველა სპეკულაცია, რომ საქართველოს ხელისუფლებას არ უნდოდა ამ ხელშეკრულების ხელმოწერა, არ იყო სიმართლე და ეს უკვე დადასტურებული ფაქტია.

ალასანიამ ხელი მოაწერა მემორანდუმს, რომელიც არის სურვილების კრებული და მთავარი ამის შემდეგ იწყება - ანუ, თქვენ რისთვის ხართ მზად, რომ გამიხსნათ შვიდი წლის წინ დაგმანული კარები და მე რისთვის ვარ მზად, ამის სანაცვლოდ რა გადავიხადო იმიტომ, რომ ეს არ არის საჩუქარი და საქართველოს არ აქვს ამერიკის თავდაცვის ბიუჯეტი.

მინდა, გითხრათ, მე რაც მოვედი აქ, იმის მერე ბევრი რამ შეიცვალა ამ ხელშეკრულებაში.

"მ.კ.": ანუ, ჯანელიძის მიმართ ალასანიას საყვედური მაინც რეალისტურია?

თ.ხ.: არა, არ არის რეალისტური. ჩემს და მინდიას შორის სხვაობა ის იყო, რომ ის არ არის პოლიტიკოსი საჯარო პოლიტიკის გაგებით და არ აქცევდა ისეთ საკითხებს ყურადღებას, რაც მე ჩავთვალე, რომ სუპერმნიშვნელოვანი იყო სპეკულაციების დამთავრებისთვის და ხელისუფლების წარმატებისთვის.

ჯანელიძის დროს ეს პროცესი ძალიან ჯანსაღად წავიდა და იმის გამო, რომ მე პოლიტიკოსი ვარ და ამ პროცესს პოლიტიკურად შევხედე, ძალიან დავაჩქარე. სულ ეს იყო განსხვავება. ჩემთვის მთავარი სიმართლეა და სიმართლე ის არის, რომ ამ ხელშეკრულებაზე მუშაობა მინდია ჯანელიძემ დაიწყო.

"მ.კ.": შედეგი? რა იქნება, როდის იქნება?

თ.ხ.: ეს ხელშეკრულებაში გაწერილია. ეს სახელმწიფო საიდუმლოებაა და ამასთან, არის ამ კონკრეტული ფირმის საიდუმლოება და ამიტომ მე არავითარი უფლება არ მაქვს ამაზე ვისაუბრო. იმ სპეკულაციის გამო, რაც იყო, ყველაზე მეტად მე მინდა, რომ ამ საკითხზე საჯაროდ ვისაუბრო, მაგრამ ჩემი ქვეყნის ინტერესი გაცილებით მნიშვნელოვანია.

"მ.კ.": იმის თქმა მაინც თუ შეიძლება, როდიდან გვექნება?

თ.ხ.: მალე. ამერიკელებს კარგი ნათქვამი აქვთ - უფრო მალე, ვიდრე გვიან.

"მ.კ.": თავდაცვის სამინისტროს თანამშრომლების პარალელურ რეჟიმში დაჭერამ ბევრი კითხვა გააჩინა. მით უმეტეს, რომ ისინი გამართლდნენ და სამსახურშიც აღადგინეთ.

თ.ხ.: მე კი არა, კანონმა აღადგინა. მე სადაც არ უნდა წავიდე, იურისტი ვარ. ეს ადამიანები სამსახურიდან გათავისუფლებული არ ყოფილან. კანონმდებლობით, მათ წინასწარი პატიმრობის გამო უფლებამოსილება ჰქონდათ შეჩერებული. მათი წინასწარი პატიმრობა დამთავრდა და ამ აქტმა დაკარგა საფუძველი და დაბრუნდნენ სამსახურში. ეს არის მაგალითი იმისა, რომ კანონზე არ ძალადობ და ხელოვნურად არაფერს არ იგონებ და შენი პოლიტიკური გემოვნების მიუხედავად აკეთებ იმას, რაც გევალება, როგორც აღმასრულებელს.

"მ.კ.": ეს დაკავება უბრალო დამთხვევა იყო?

თ.ხ.: ერთდროულად როდის იყო? ჩვენ ამ ზარის თუ ა.შ. ამბები გავიგეთ მას შემდეგ, რაც ალასანია თანამდებობიდან გაათავისუფლეს. მანამდე, პარიზში ყოფნისას თუ ჩამოსვლისას, მას ეს განცხადებები არ გაუკეთებია. მან დაამთხვია ეს განცხადებები მის გათავისუფლებას, თუ რაიმე დამთხვევაზე ვილაპარაკებთ და ამას ვამბობ ცალსახად, იმის მიუხედავად, ვის ეწყინება და ვის - არა.

"მ.კ.": ცოტა ხნის წინ თქვენ ჯართან დაკავშირებით საყვედური გამოთქვით კვების კომპანიაზე, რომელიც იმიტომ შეიქმნა, რომ ალასანიას დროს არსებული კომპანია პრობლემატური იყო.

თ.ხ.: არა, მე ცოტა სხვა რაღაც ვთქვი. მე კვების კომპანიის მიმართ კი არ გამოვთქვი უკმაყოფილება, არამედ ინფრასტრუქტურის მიმართ. ქართულ ჯარში კვება ძალიან კარგია მას შემდეგ, რაც ეს კომპანია შეიქმნა და ეს ცალსახაა. მანამდე რა ხდებოდა, მე არ ვიცი, ამიტომ ვერაფერს ვიტყვი. პრობლემა არის ინფრასტრუქტურული. ამიტომ ეს ორი სხვადასხვა საკითხია. პრობლემა არის ინფრასტრუქტურული და ლოჯისტიკური.

"მ.კ.": ამის მოგვარება რატომ ვერ ხერხდება?

თ.ხ.: ფული. თუმცა, მე დავდე პირობა, რომ 2016 წლის ბოლოსთვის საქართველოში ჯარის არცერთი სასადილო არ იქნება ხონის სასადილოზე ნაკლები. ჩვენ უკვე დავიწყეთ მოგვარება და ამაში "ქართუ" გვეხმარება.

"მ.კ.": ჯარში დღეს ყველაზე პრობლემატური რა არის?

თ.ხ.: ყველაზე დიდი პრობლემაა ლოჯისტიკური საკითხები და ინფრასტრუქტურული, რაც ფულთან არის დაკავშირებული. ტრაგიკულია, როდესაც ამას ვამბობ, რადგან ამ ქვეყანას თავდაცვაში სამი წლის განმავლობაში მაინც ჰქონდა მილიარდნახევრიანი ბიუჯეტი და სულ არის კითხვა - სად წავიდა. არის რაღაცები, რაც საერთოდ ვერ იხსნება. ვერ დაასახელებთ ერთ საკითხს მაინც, რომელიც ჯარში დასრულებული იყოს - ყაზარმა, სასადილო, სარბენი ბილიკები, სპორტული ნაგებობები, ლაზარეთი, რა ვიცი, ერთი საკითხი მაინც.

"მ.კ.": პირველ რიგში თქვენ რის დასრულებას გეგმავთ?

თ.ხ.: ერთი, რაც გითხარით, ვფიქრობ, რომ სასადილოებს არჩევნებამდეც დავასრულებთ. ჩემი ძალიან დიდი სურვილია ჯანდაცვის ნაწილი მთლიანად დავასრულოთ და ამ თვალსაზრისით ძალიან ფუნდამენტური რეფორმის გატარებას ვაპირებთ, დაწყებული ჰოსპიტალით, გაგრძელებული ლაზარეთებით და დასრულებული იმ სადაზღვევო პაკეტებით, რომლითაც ჯარი საგებლობს.

ასევე განათლებაში სერიოზული რეფორმა გვაქვს გასატარებელი. მე ვფიქრობ, რომ თავდაცვის აკადემიაში სამაგისტრო პროგრამები უნდა დავიწყოთ და აკადემია თვისობრივად ახალ დონეზე ავიყვანოთ, რაც ასევე შესაძლებლობას გააჩენს, რომ არამხოლოდ ქართული მომხმარებლისთვის იყოს, არამედ რეგიონალურ ფუნქციას შეიძენს და სამხედრო განათლების მიმწოდებელიც გავხდებით. ჩვენ უკვე მიღებული ამერიკული და ევროპული სამხედრო განათლების საფუძველზე ნამდვილად გვაქვს ამის რესურსი. ცხადია, სწორად განხორციელებული პოლიტიკის პირობებში. ჩემი ამოცანაა, რომ მაქსიმალურად გაიმიჯნოს და ნატოს პრინციპზე აეწყოს სამოქალაქო და სამხედრო ურთიერთობები, სადაც თავდაცვის მინისტრმა და გენშტაბის უფროსმა ვიცოდეთ, რომ ერთმანეთის პარტნიორები ვართ ყველაფერში, ერთმანეთს ვეხმარებით, მაგრამ ერთმანეთის საქმიანობაში არ ვერევით, რომ ჯარს ჰყავს ორი პატრონი, მაგრამ ერთი პასუხისმგებელი პირი.

რა თქმა უნდა, შეიარაღების გაუმჯობესება არის ჩემი ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ამოცანა, რაზეც ახლა ასე დეტალურად ვერ ვისაუბრებ.

"მ.კ.": გენშტაბის ხელმძღვანელი ახლა ერევა თქვენს საქმიანობაში, თუ თქვენ ერევით?

თ.ხ.: არა, მე ვგულისხმობ სისტემურად ჩამოყალიბებას. ახლა მაინც პოლიტიკურ ნებაზეა მეტწილად დამოკიდებული.

"მ.კ.": დაფინანსება რამდენად საკმარისია? გადანაწილება სამართლიანია?

თ.ხ.: რა თქმა უნდა, არა. ასე თუ ვილაპარაკეთ, მთელი ქვეყნის ბიუჯეტი არ ეყოფა. რაც შეეხება გადანაწილებას, ვფიქრობ, რომ სამართლიანი იყო, მაგრამ ახლა ჩვენ პრინციპულად სხვა ტიპის დაგეგმვას ვახდენთ. მთლიანად პროგრამულ ბიუჯეტზე გადავედით და მთავრობისთვის შეთავაზებაც ასე მოხდება.

"მ.კ.": მთავრობა ერთი გუნდია?

თ.ხ.: რა თქმა უნდა. მე ამ თემაზე გრძელი კომენტარის გაკეთება ნამდვილად არ მინდა ისევ იმ მიზეზის გამო, რომ თავის მართლებას არ დავიწყებ. გასაგებია, რომ არის ამ ტიპის ცდუნება, რომ, როდესაც მართვა კოალიციურია, სულ იყოს კონკურენციის ძებნა. ესეც ჩვეულებრივი ამბავია და ეს არ არის დაპირისპირება. დაპირისპირება რომ იყოს, ისტორია ადასტურებს, რომ ასეთ შემთხვევაში ჩვენ მივდივართ ხოლმე.

"მ.კ.": არჩევნებზე "რესპუბლიკელები" ისევ "ოცნებასთან" იქნებით კოალიციაში?

თ.ხ.: დიახ.

"მ.კ.": ყველა ვარიანტში?

თ.ხ.: ამ წუთის მდგომარეობით, ამ ურთიერთობიდან და ამ მოცემულობიდან, რომელიც დღეს არის კოალიციაში - დიახ. ასი პროცენტით შემიძლია, გითხრათ, მაგრამ რა ვიცი, საქართველოა და ყველაფერი ხდება. მაგრამ ახლა რაიმე განსხვავებულ შესაძლებლობას აბსოლუტურად გამოვრიცხავ.

"მ.კ.": მთავრობაში ცვლილებები იგეგმება?

თ.ხ.: ამ წუთის მდგომარეობით რაიმე სერიოზული განხილვები ამ მიმართულებით არ მიმდინარეობს.