ძველი ქრისტიანული წესის თანახმად, მორწმუნეები აღდგომის დღესასწაულს ერთმანეთს, პასკით და ჯეჯილში ჩადებული წითელი კვერცხით ულოცავენ. წითელი კვერცხი, რომელიც ჯვარცმული მაცხოვრის სისხლით გამოსყიდული კაცობრიობის სიცოცხლის არსებობას ნიშნავს, გახდა სიმბოლო, იმისა, რომ ქრისტიანებს უფლის აღდგომა ერთმანეთისთვის წითელი კვერცხით მიელოცათ.

ბრწყინვალე შვიდეულის თითოეული დღე ქრისტიანებისთვის განსაკუთრებულად მნიშვნელოვანია და ყველა საეკლესიო წესს თავისი ელფერი აქვს. წითელი პარასკევი, იესოს ქრისტეს ჯვარცმის დღე ყველაზე მძიმე მარხვის დღეა და მორწმუნენი მთელი დღის განმავლობაში საზრდელს არ მიიღებენ ან მხოლოდ - პურსა და წყალს. დიდ პარასკევს სერობა მაცხოვრის ჯვარცმიდან გარდამოხსნას ეძღვნება. გარდამოხსნა ტაძრის შუაგულში სამი დღის განმავლობაში რჩება, რადგან მაცხოვარი სამი დღე იყო საფლავში.

ბრწყინვალე შვიდეულის თითოეული დღე განსაკუთრებული მადლითაა აღვსილი და ყველა საეკლესიო წესს განსაკუთრებული ელფერი აქვს. ვნების კვირის დიდ ხუთშაბათს იესო ქრისტეს მიერ მოწაფეების ფეხთა დაბანას, საიდუმლო სერობას, გეთსიმანიის ბაღში იესო ქრისტეს ლოცვას და იუდას მიერ ქრისტეს გაცემას ვიხსენებთ. ამ დღეს მართლამდიდბელი ეკლესიის მღვდელმთავრები ფეხთბანის რიტუალს ატარებენ, როგორც მაცხოვარმა დაბანა ფეხები სერობის დაწყებამდე თავის თორმეტ მოწაფეს. საეკლესიო სწავლებით, ქრსტემ ამ ქმედებით კაცობრიობისადმი უდიდეს სიყვარულში უდიდესი სიმდაბლე გამოაჩინა.

ჩრდილოეთ იტალიაში, ერთ-ერთ ეკლესიაზე დღესაც შემორჩენილია რელიეფი, რომელიც მე-9 საუკუნით თარიღდება და მასზე გამოსახულია წმინდა ვიქტორი და წმინდა კორონა. წმინდა კორონა მეორე საუკუნის ერთ-ერთი წინდანია; იგი მარკუს ავრელიუსიის მმართველობის დროს, 170 წელს, რომაელებმა ქრისტიანობისთვის სირიაში აწამეს.

იერუსალიმის აღდგომის ტაძარი, რომელიც მე-4 საუკუნით თარიღდება, ქრისტეს ჯვარცმის ადგილას, გოლგოთას მთაზე იმ მღვიმის თავზეა აგებული, სადაც დასვენებულ იყო ქრისტეს სხეული.

„არ არიან ბორცვნი და მაღალი გორანი, რომელ ზედა არ იყოს შენნი ეკლესიანი წმინდის გიორგისანი" - ასე მოიხსენიებს ვახუშტი ბატონიშვილი ქართველთა მფარველს წმინდა გიორგის.

ხარება, ერთ-ერთი უდიდესი საუფლო დღესასწაულია და ამ დღეს ყოვლადწმინდა მარიამთან ერთად მთელ სამყაროს ეუწყა მაცხოვრის შობით კაცობრიობის გადარჩენის შესახებ. ეკლესიის მამათა უძველეს ნაწერებში წერია, რომ ეს არის დღე დასაბამი „ჩვენი ცხონებისა და გამოჩინება საუკუნეთაგან დამალული საიდუმლოებისა“.

ჩვენს წინაპრებს კლდეში ტაძრების კვეთის მრავალსაუკუნოვანი ტრადიცია ჰქონდათ, ამის დასტურია ვარძია, გარეჯი, უფლისციხე და სხვა. მათ შორის გამორჩეული ადგილი უკავია სარკინეთის შიო მღვიმის ეკლესიას, რომელშიც შესვლა 5-მეტრიანი კლედში ნაკვეთი დერეფნით არის შესაძლებელი. მე-14 საუკუნის შემდეგ საქართველოში კედელში ეკლესია აღარ აშენებულა.

საქართველოში წმინდა გიორგის სახელზე უამრავი ტაძარია აგებული, მათ შორის ერთ-ერთი უძველესია შავნაბადას წმინდა გიორგის სახელობის მონასტერი, რომელიც ქვემო ქართლში, გარდაბნის რაიონში მდებარეობს. გადმოცემის თანახმად, აღა-მაჰმად ხანის შემოსევის დროს, რომელმაც 1795 წელს მთლიანად გაანადგურა თბილისი, ქართველთა მცირერიცხოვანი ლაშქარი, იმ მთის ძირში დაბანაკებულა, სადაც წმინდა გიორგის ეკლესია იყო აგებული, სპარსელთა მოთარეშე ლაშქარი კი დაბანაკებული იყო მტკვრის მარცხენა მხარეს, სოღანლუღის მიდამოებში, მაღალ მთაზე. 

ათონის მთაზე, რომელსაც ბერების რესპულიკასაც უწოდებენ, მდებარეობს 21 დიდი მონასტერი, 11 სავანე, 250 სენაკი, სადაც 8 ათასი ბერი მოღვაწეობს. ქართველები ათონზე 787 წელს მოვიდნენ კონსტანტინესა და ირინეს მეფობის დროს და ქართველთა სავანე ააშენეს.

"ესე ყოველნი და ამათსა, ფრიად უმნიშვნელოვანესი წიგნი თარგმნა ღმერთშემოსილმა მამამან ჩვენმა და ესრეთ აღაღორძინა მისდა რწმუნებული იგი ტალანტი"- წერს მემატიანე, ათონის მთაზე ქართულ მონასტერში მოღვაწე ექვთიმე მთაწმინდელზე.

ქართული ხუროთმოძღვრების ერთ-ერთი გამორჩეული ძეგლი, ჯრუჭის წმინდა გიორგის ეკლესია, რომელიც მდებარეობს საჩხერეში, ჯრუჭულის ხეობაში, მე-10 საუკუნით თარიღდება. ტაძარის კედელზე დღესაც შემორჩენილია წმინდა გიორგის ბარელიეფი, რომელზედაც გამოსახულია ორი წმინდა გიორგი, პირით ერთმანრეთისკენ. ერთი ებრძვის გველეშაპს, მეორე ბიზანტიის იმპერატორ დიოკლეტიანეს. ამ უნიკალურ ბარელიეფს მსოფლიოში ანალოგი არ მოეპოვება.