ისტორიული წყაროებიდან ირკვევა, რომ მშვილდი, როგორ საბრძოლო და სანადირო იარაღი, საქართველოში პალეოლითის ხანაში ჩნდება, რომელიც შორ მანძილზე სროლის ერთ-ერთი ძირითადი იარაღი იყო და მებრძოლებს ბრძოლის საშუალებას აძლევდა 150-200 მეტრის რადიუსში. თოფის გამოგონების შემდეგაც კი საქართველოში მშვილდი დიდხანს ითვლებოდა სარბრძოლო და სანადირო იარაღად.

რაჭის მაღალმთიან სოფლებში მოსახლეობა დასასვენებლადაც ვერ მიდის. მაღალი ხარჯის გამო რაჭველები მშობლიურ ადგილს ნაკლებად ანიჭებენ უპირატესობას, ხოლო საცხოვრებლად რაჭაში დაბრუნება ადამიანს უიშვიათეს შემთხვევაში შეიძლება მოუნდეს.  ადგილობრივების ინფორმაციით, მთის რეგიონების მიმართ შეღავათის მინიჭებამაც ვერ წაახალისა რაჭველები და დაბრუნება აზრადაც არ მოსვლიათ.

სასტუმროებისა და სხვა შენობა-ნაგებობების უსაფრთხოების სავალალო მდგომარეობაზე სპეციალისტები ყოველდღიურად საუბრობენ. სამწუხაროდ, ფაქტს თავად ნაგებობებიც "ადასტურებენ", რადგანაც მათი უსაფრთხოების პრობლემა ყველასათვის მისახვედრია.

საქართველოში ოჯახი არ არსებობს, მეორე მსოფლიო ომის ქარცეცხლი თავს არ დასტყდო-მოდეს. მათ შორისაა საქართველოში ცნობილი კავსაძეების მუსიკალური ოჯახი. ცნობილი ლოტბარის -  სანდრო კავსაძის ორივე ვაჟი, დავითი და გიგუშა, 1941 წელს ომში გაიწვიეს. გი-გუშა ქერჩში დაიღუპა, დავითი კი ტყვედ ჩავარდა.

როგორ ჩამოაყალიბა ქართველი ტყვეების ანსამბლი დავით კავსაძემ, ამის შესახებ რამდენიმე საინტერესო ისტორიას გავიხსენებთ დღევანდელ სტატიაში.

წიგნების კითხვა ბოლო პერიოდში იმდენად მოდური გახდა, რომ ხშირად დაინახავთ ადამიანებს წიგნებთ ხელში. ისინი ცდილობენ, საინტერესო ნაწარმოები იკითხონ ქუჩაში, ტრანსპორტში, კაფე-ბარებსა და ნებისმიერ ადგილას, სადაც კი დროს გამონახავენ. დღეს განათლების მიღება წიგნებთან ასოცირდება და ახალგაზრდებისთვის ამგვარი ქცევა იმდენად პოპულარული გახდა, რომ თითქმის ყველგან წიგნებს დაატარებენ. მნიშვნელობა არ აქვს, რას და სად კითხულობენ, უბრალოდ, ახლა ეს კარგ ტონად ითვლება და ცდილობენ, მსგავსი იმიჯი შეიქმნან.

სამსახურში დატვირთული გრაფიკისა და ყოველდღიური რუტინის ფონზე, შვებულების მოლოდინი დიდი შვებაა, თუმცა დასვენების დღეების ოდენობა სულ უფრო მცირდება. ბოლო დროს დასაქმებულები წელიწადში 2-კვირიან შვებულებას სჯერდებიან და მათი უმეტესობა ქალაქიდან გასვლასაც ვერ ახერხებს. შემცირდა კურორტებზე ყოფნის ხანგრძლივობაც. ზღვაზე წასვლა უკვე 5-7 დღით იგეგმება და ხანდახან არც ეს ხერხდება.

ქართველი ემიგრანტებისთვის და მათთვის, ვისაც უცხოეთში წასვლის სურვილი ახლა გაუჩნდა, მდგომარეობა სულ უფრო რთულდება. ევროპაში დარჩენა სულ უფრო რთულდება, მეზობელ ქვეყნებში კრიზისი და გაურკვევლობაა. იმედი იმისა, რომ ადამიანები საქართველოდან გაქცევით უშველიდნენ თავს, თანდათან ქრება. საქმე ისე მიდის, ემიგრანტების ნაწილს მუდმივად მოუწევს გადაადგილება ბედის საძებნელად.

ერთიან ეროვნულ გამოცდებზე ხშირად აბიტურიენტები მინიმალური კომპეტენციის ზღვარს ვერ ლახავენ და, შესაბამისად, უმაღლეს სასწავლებლებში ვერ აგრძელებენ სწავლას. ასეთი სტუდენტებისთვის გამოჩნდა ალტერნატიული გზები. არსებობენ ორგანიზაციები, რომლებიც მათ სთავაზობენ ჩაბარებას საზღვარგარეთ, მაგალითად, კიევში და შემდგომ - მობილობით საქართველოს უნივერსიტეტებში გადმოსვლასა და სწავლის უპრობლემოდ გაგრძელებას. ჩაჭრილი სტუდენტები ამ სქემით უკვე დაინტერესდნენ.

საქართველოში დემოგრაფიული დაბერების პროცესი 1990 წლიდან დაიწყო და დღემდე გრძელდება. ერი დაბერებულად ითვლება, თუ მოსახლეობის 7% გადაცილებულია 65 წელს.

თითქმის ყოველდღიურად ვრცელდება ინფორმაცია ავტოსაგზაო შემთხვევებზე, სადაც საუბარია დაზარალებულებისა და გარდაცვლილების შესახებ. ბოლო დროს გახშირდა ისეთი ავარიები, სადაც საზოგადოებრივი ტრანსპორტი მონაწილეობს. მგზავრები უკვე ძალიან შეშინებული არიან და აღარც კი იციან, უსაფრთხოდ როგორ იმგზავრონ. ბევრს უკვე ქუჩაში ფეხით გადაადგილებისაც კი ეშინია.

კარგი განათლება წარმატებული კარიერისა და მომავალი ცხოვრების ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფაქტორია. მშობლები ცდილობენ, შვილებს შეუქმნან მომავალი, არჩევენ კერძო სკოლებს საუკეთესო პირობებით, სადაც ისინი დღის უმეტეს ნაწილს ატარებენ და იღებენ სათანადო ცოდნას, თუმცა სწავლის გადასახადი ყოველწლიურად იზრდება და ისიც კითხვის ნიშნის ქვეშ დგება, რამდენად შეესაბამება მიღებული ცოდნა მუდმივად მზარდ გადასახადს. ბევრი მშობელი არჩევანის წინაშე დგება - რა უფრო პრიორიტეტულია, სწავლის ხარისხი თუ გარემო პირობები.